فقط تاریکی میداندماه چقدر روشن استفقط خاک میدانددستهای آبچقدر مهربان است!معنی دقیق نان رافقط آدم گرسنه میداندفقط من میدانمتو چقدر زیبایی!| رسول یونان |

تاریخخونیستکه بر گُردهی لخت و لهیدهی فرودستانلخته شده- سربی که در دهان تو میریزندداغیست همطرازِ غمِ تاریخآه ای وطن! چکامهی ناکامی!

تمامِ کلاغان شهرروی شاخ و برگم لانه کردهاندمیخواهم با فریادیخودم را بتکانمامّا افسوس که درختم!

پژواکِ شادیِ سبزینهها در دلِ سرسرایِ زمستان، ارمغانِ خجستهی میلادِ توست. فرخنده اتّفاقی که سوزِ بی انتهای زمهریرِ بیمهرِ دی را به گرمایی لطیف مبّدل کرده است. حال میشود بیترس، با سینهای فراخ سرما

بیزمان و بیمکان چون غمسایهها را به خود میکشمو برای هیاهوی خاموشاناورادی را زمزمه میکنم.جهان تهیستو صدایم چون آوازی ترسناکدر این سرسرای خاموش حل میشودچیزی بگو به همصداییامو نجوایم را پاسخ گومن میترسمو جهان سرسختانه بیرحمی میکندچیزی بگوچیزی بگوچیزی بگو...

خیال همیشه و همه جا با من است و حتّی گاهی دو سه قدم از من جلوتر. چیزی اگر میگویم او پیشتر آن را با زبانِ بی زبانی گفته است. گاه مجالم نمیدهد به گفتن و رشتهگاه اندیشهام را در هم میپیچد. سرم از دست این اژدهای هولناک به فغان آمده است. در یک یک مویرگهای سرم آتشیست از دمِ سوزندهی او. میخواهم سرم را در غر...

سایهها برای درخت شدن میجنگندو آسمان - خسته از این مضحکهی بیپایان -باران را بیش از پیش احتکار میکند.

به درکی لایزال رسیدهامدرکی سادهروشنو آراممن از ورایِ این درکجسارتِ شکوهمندِ امیدو غرورِ سر به فلک کشیدهی بودن را میبینمبه درکی بی منتها رسیدهامبرهانی قاطع برای زیستنو رایحهای دلگشا برای نفس کشیدن

ناباورانه نه به معنی بیباوری و بیایمانی بلکه به معنی احساسی لبریز از شوق و شور و هیجان! به معنی کشفی دیگر؛ کشفی که دل را از رکود درمیآورد، قلب را به پویش و تپش و تکاپو وامیدارد. ناباورانه که میگو

تابستان به انتها رسیده و ما با حُسنِ, ختامی عاشقانه، تب و تابمان را امتداد بخشیده و طلسمی دیرپا را از پا درآوردهایم. ای همسقفِ نازنین که مرا در زندهنگاهداشتِ رویاها یاری میکنی همسقفیمان فرخنده باد. باشد که این چکامهی شورانگیز، حُسنِ, مطلعی باشد بزمِ پاییزمان را :)

«دوباره شب دوباره شبدوباره اضطراب و تبدوباره انهدامِ شعرمیانِ التهابِ لب...»این را که زیرِ لب زمزمه میکنم، تاریکی گستردهتر میشود و ترسم بیشتر. مدّتیست که از شب گریزانم و از ظلمتِ بیپایانش میهر

حالم بده و زندگی به شکلِ غمانگیزی توو جریانه! «حالم بده» و این جمله رسا نیس! این روزا یه «نمیدونم» گُندهم! نمیدونم دارم چیکار میکنم، نمیدونم دارم کجا میرم، نمیدونم چی میخوام، نمیدونم چه مرگ

از خیلی وقته هی میخوام باهات حرف بزنم ولی فرصتش دست نمیده! شاید منتظر بودم که بیای و توو حضور خودت به گفت بیام. امّا این زمستون مثه جنّ و بسم الله شده بودیم. نشد درست و حسابی ببینمت و سپیدِ گستردهت

چه میتوانم بگویم؟ که مثلاً اینجا خانهی من است؟ نه! من خانهای ندارم، سقفی نمانده است، دیوار و سقفِ خانهی من همینهاست که مینویسم، همین طرزِ نوشتن از راست به چپ است، در این انحنای "ن" است که مینشینم، سپرِ من از همهی بلایا سرکشِ "ک" یا "گ" است... "هوشنگ گلشیری"

رغبتی نبود تا بوی شکوفهها را بشنوم و دل در برکهسارِ صمیمیّت بشویم. گنگ بودم و مبهم. در بسترِ هزارتویِ حُزن، دراز به دراز افتادم و سال را به خوابِ بیخبری تحویل کردم. صبحِ اوّلین روزِ بهار، دوداندودِ

نگاهـَم بیقرارانه بر صفحهی دلـتنگی میـسُرَد و بر روی واژهی "تو" متوقف میـشود. در فرهنگ لغت قلبـَم، معانیات را مرور میـکنم: تو؛ مرکزِ ثقلِ هستیِ واژهـهاتو؛ ماهتابِ روشنِ سکوتِ شبانهتو؛ نقطه

به نامِ عشق و روشناییِ بیـکرانش، تیرِ تابستان را از چلهی کمانِ هستی پرتاب کردهایم. تقویم، تابستانی دیگرگونه به خود خواهد دید! قرار است تلخکامِ رویاهای پیشین را به آبِ مِهر بشوییم و ما اینـجاییم که

خاطرهxadی چترِ همیشه بستهxadاش در ذهنِ خطیرِ آسمانِ متلاطم حک شده و ردّ پای مغموش در اختلاط با بوی دور تکxad نانِ سنگک، در یاد مفلوک کوچهxadـها به جا مانده است. او را پیشxadـتر در این شعر یافته بودند: «ﺗﻤﺎﻣ

اصواتی مُردهبر روی شانهی لرزانِ بادتشییع میـشوند. آنـهاترجمانِ نامِ مناند...