۲۴ (۲)

بیست و چهارم دی، روایتی دیگرگونه است از حیات، از تولد، از دوبارگی، از همارگی، از تبلور روشنای بهاران در ابتدای زمستان... «در ابتدای زمستان، دَمت هویدا شد...» دَمت گرم است ای عشق که اینچنین ترانهخوانیام پر از شور و شنگیست. دیماه، بهاری دیگر است. اختلاط فصلها را میبینی؟ چه گرم به صحبت نشستهاند. اینکِ لحظهها را چنان آرامم که انگار کن جانم بر روی آبناکی رویاها شناور است؛ بیخیالِ تمام اضافهها و غافل ز غوغای پوچِ جهان. بیست و چهارم دی، ارمغان است، سبد سبد، پیشکش است، رهآوردِ سبزِ صبر است، شکوفهی لبخند است، انسجامِ خاطر است، سبکی روح است، قوّتِ تن است، سرودِ باران است در دشتِ دل، گلواژهی عشق است در تقویم زندگی. بیست و چهارم دی، عصارهی آفرینش است، حُسنِ مطلعِ زیباییست، تکبیتِ نابِ شعر و شور و شعور است. بیست و چهارم دی، زادروزِ نَفَس است در روزگاری که اختناق جولان میدهد. بیست و چهارم دی، دلگرمیست در زمهریرِ زمستان. بیست و چهارم دی، کشفِ زندگیست، هویّتِ جاودانگیست، ادبیاتِ الفت است، تاریخِ هستیست، جغرافیای بودن است، فلسفهی شادیست، منطقِ آبادیست، زبانِ احساس است... . آه بیست و چهارم دی، بیست و چهارم دی، بیست و چهارم دی... .