IDK

هر از سالی به چشم خواب می‌بینی
سطور روشن اوراق سبزت را
که بر پهنای جانت گسترانیده است
تپش‌هایی که می‌رقصند نبضت را

هیاهو کم کن از پرخاش اوقاتت
به دندان نِه جگرهای حضورت را
بخواب آرام روی دست خواب‌آلود
فروتر کن به تن نیش غرورت را

به سوگ آلوده‌ای ای شادی ناکام
کبودی‌های سنگ قبر فقدانی
نمی‌فهمی چه می‌گویی هم‌اکنون نیز
اسیر هول طوفان‌های هذیانی...